تحریر الوسیله یکی از آنها بود. ها ها ها...

 آقاجان, اصل قضیه اینه که ساواک یه آدم حسابی و با سواد نداشت. بعنوان مثال,  وقتی که اون خبرنگار خارجی از اون مرتیکه, نصیری که رییس ساواک بود, در مورد کتاب مطرح و جنجال برانگیز ۱۹۸۴ سوال کرد, یارو اصلا نمیدونست که خبرنگار چی داره میگه. 

تیتر غلط اندازه . باید بگه کتابهای ممنوعه برای پرسنل ارتش در میانه شورش براندازی ۵۷ . الان هم که شکر خدا ازادی فراوون و همه این کتابها مانند تحریر الوسیله و تخم عرب چه رنگه و تاریخ بنی امیه در دسترس  همگان . واو چه شاهکارهایی سانسور شدن . ببین چه کره خرانی در دفتر سیده فرح دیبا کار میکردن که کسروی را سانسور و شریعتی را ازاد . پس از تجزیه ایران اسناد ۱۰۸۰۰۰ نسک سانسوری اینان هم میاد بیرون افزون بر ادرس گور های ناشناس دسته جمعی نویسندگانش .

واقعاَ که خاک بر سر اطلاعات ارتش یا آجودانی و یا هر کس دیگر که این لیستها را درست میکرد. توضیح المسائل خمینی؟ میترسیدند که ارتشی ها سه بند انگشت فرو کنند به خودشان؟ یا آداب خر و گوسفند کردن را یاد بگیرند؟ چمدان؟ چه چیز خاصی در آن وجود دارد؟ به جای این کارهای ابلهانه باید میگذاشتند بخوانند و قدر کشور خویش را بدانند. کافی است آدم دو تا کتاب از گورکی و چخوف بخواند تا حوصله اش سر برود و دیگر سراغ کتابهای اینها نرود. نتیجه این حماقتها این شد که یک مشت جوجه همافر ابله شدند اولین سربازان خمینی و اولین ریزش ارتش. کسی که احمق بار می آورد باید منتظر حرکتهای احمقانه نیز باشد.

به گمان من، این بیشتر برای حفظ ظاهر بود.
در همه جای دنیا، پرسنل ارتش محدودیت هایی دارند.
در ضمن، ارتش به آدم جنگجو نیاز دارد، نه به متفکرین.
خیلی از این کتابها هم، نه از جهت اینکه باعث انقلابی شدن پرسنل میشد، بلکه بخاطر اینکه  ظاهر خوبی نداشت که کتابی که "بودار" یا " انقلابی" یا " رادیکال" یا " ضد نظام" محسوب میشد- حالا خدا داند چرا- دست افرادی باشد که وظیفه شان حفظ نظام و تمامیت ارضی کشور بود.