شعر: مهدی اخوان ثالث (م. امید) – از مجموعه زمستان، سروده‌شده در زندان «م»، شهریور ۱۳۳۳

آنابل‌بند این اثر را در روزهایی منتشر می‌کند که آسمانِ شهرهای ایران بار دیگر با دود، آتش و صدای انفجار تیره شده است. ایران هنوز نفسش زیر آتشِ دیکتاتور تازه نشده بود که به ویرانی و بی‌پناهی در برابر آتشِ این یورش خارجیِ احتناب‌ناپذیر، به دردی دو چندان مبتلا شد.

«آیا هیچ سر برمی‌کنند از خواب، مهربان همسایگانم از پیِ امداد؟»