کل ماجرا چیزی جز یک قرارداد اجتماعی نیست. قراردادی که یک نظام را برقرار می‌سازد. در این نظم، همواره کسی از کسی فرمان می‌گیرد و بر کسی فرمان می‌دهد (البته در مورد چیزی یا چیزهایی و نه همهٔ چیزها)... قرار هم بر همین است.

آنچه می‌ماند این است که چه قرارداد اجتماعی هم مردم را راضی‌تر نگه می‌دارد و هم نظم را باثبات‌تر. در دنیای مدرن و انکشاف فردیت فرد، راضی نگه داشتن چارچوب‌های نوینی می‌طلبد. این چیزی است که من از دموکراسی می‌فهمم. در مورد رأی دادن هم به نظر من باید اجباری باشد. رأی دادن (در آزادی طبعاً) یک «حق» نیست. یک وظیفه است. «حق» اما، داشتن حق رأی سفید (بی‌نظر) و حق رأی سیاه (نبود موضوع انتخاب معتبر) است. این دومی بویژه، به مقدار زیادی این سارکاسم «دستور گرفتن پس از رأی» را کاهش می‌دهد زیرا قدرت اجرایی دارد و مثلاً می‌تواند یک انتخابات را باطل کند.

بیخود نبود که چرچیل می‌گفت دموکراسی بدترین شکل حکومتی است به استثنای بقیهٔ شکل‌ها!

On the same trend, Jean-Louis Barrault (a french actor) used to say "la dictature c'est ferme ta gueule ; la démocractie c'est cause toujours " : Dictatorship is shut up ; democracy is keep talking

بن راس با قسمتي از حرفت موافقم ، البته نگاه بوكوفسكي به ماجرا ساركستيكه 

صحبت از بوکوفسکی شد و حقیر به یاد این شعرش افتاد.
تقدیم به بن راس گرامی برای یادآوری این شاعر دائم الخمر نابغه.

This poem "the continual condition" is from a book with the same title.

the continual condition

all up and down the avenues

the people are in pain;

they sleep in pain, they awaken

in pain;

even the buildings are in pain,

the bridges,

the flowers are in pain

and there is nothing

going to release it,

release us;

pain sits, pain floats, pain

waits;

pain is.

the music is bad

and the love

and the script

in this place now

as I type this

or as you read this

in your place now.

--------------------

the continual condition is volume of never-before-collected poems published in 2009.