بنابر شواهد عینی و برخی تحقیقات میدانی، ایالت کالیفرنیا، خصوصاً کلان شهر لس آنجلس، بیشترین مهاجرین ایرانی ساکن آمریکا پس از انقلاب بدعاقبت را دارد.

در دوران پهلوی ایران ساز، وزارت اطلاعات (جهانگردی) مرکز جلب توریست در سان ست بلوار دائر کرده بوده و در طبقۀ بالای آن هم از معدود رستورانهای ایرانی در لس آنجلس آنروزگار،  رستورانی کوچک ولی پُر آب و رنگ با غذاهای اصیل و خدمۀ حرفه ای.

اینروزها به برکت حضور گستردۀ ایرانیان، تعداد رستوران، اغذیه فروشی، شیرینی فروشی، خواربار فروشی سر کوچه، سوپر مارکت و .... بیشمار است.

ولیکن، دلیل نوشتن این چند سطر به جنبۀ فرهنگی/هنری/سیاسی حضور ایرانیان در لس آنجلس ربط دارد. جنبه ای که از همان اوایل استقرار ایرانیان فراری از توحش فاشیست ها، همواره موجب نگرانی اسلامیست های "اصلاح طلب" و غیرۀ ایرانی کُش و ایران ویران کُن بوده و برای آنان دردسر ساز.

بله، شاهان سان ست نموداری از زندگی بخشی از ایرانیان لذّت جو است که فاشیست ها و عقبۀ هار آنان در جهان آزاد تلاش دارند به همۀ ایرانیان لس آنجلس تعمیم دهند تا به "فرهنگ مبتذل لس آنجلسی" ورد زبانشان سندیت داده باشند.   

ولیکن، هزاران ایرانی با دست خالی توانسته اند دژ مستحکمی از فرهنگ، هنر و موفقیتهای سیاسی افتخار آفرین ایرانی را  بسازند. امروز لس انجلس بدلیل پیشرفتهای ایرانیان، خاری است در پهلوی فاشیست ها و عقبۀ هار آنان.

بیخود نیست که در طی سالهای گذشته، فاشیست های اسلامیست غالباً "اصلاح طلب" و خواهان تداوم  حاکمیت فاجعه بر ایران، بصورت فزاینده ای به لس آنجلس نقل مکان کرده تا در کنار دیگر جاسازی شدگان شاید بتوانند آنچه از دسترس حضرات در ایران بیرون است را حضوراً انجام دهند. آی فوتینا.  

دور نیست، رهایی اصلاً دور نیست.

"تنها حقیقت است که رهایی مببخشد"

تبریک

پ.ن. مقالۀ پُر مغز رضا پرچی زاده در روزنامۀ عصر امروز لس انجلس را از دست ندهید.