خطي ز سرعت و از آتش/ در آبگینه‌سرا بشکن
بانگِ بنفشِ یکي تندر/ در خوابِ آبیِ ما بشکن
خوابي به نرمیِ ابریشم/ در کوهپایه‌یِ آرامش
ای سیل، سیلی ضربت شو/ بر چهرِ این خنکا بشکن
تندیسِ یخ‌شده‌ای ای جان!/ بس کن تبلور و جاری شو
چون رود بر سرِ هر شیبي/ آزاد و شاد و رها بشکن
ای دل چه کوچک و مسکینی/ با این تپیدنِ خاموشت
طبلِ تلاطمِ دریا شو/ آرامِ عرشِ خدا بشکن
آوازِ گرمِ تحرّک را/ اوجي بساز و به تحریري
دَرجي ز گوهرِ غلتان را/ در کوچه‌باغِ صدا بشکن
ای سینه! قوسِ حقارت را/ طاقِ بلندِ حقیقت کن
این‌جاست جایِ نماز ای دل/ محرابِ رنگ-و-ریا بشکن
مردابِ خفته‌یِ ذهنم را/ پوشانده جُلبکِ غفلت‌ها
ای سنگ‌پاره‌یِ آگاهی/ در قلبِ دایره‌ها بشکن
من با دو آینه رویارو/ تکرارِ بیهُده‌یِ خویشم
آغازِ قصّه به پایان بَر/ بشکن مرا و مرا بشکن

سیمین بهبهانی