صحبت کردن علنی درباره توحش تجاوز جنسی منجمله  به محارم،  کودکان/نوجوانان پسر و دختر،  که در ایران بلا زده شامل "ازدواج قانونی" نره خران با اطفال هشت نُه ساله میشود، شکستن  تابویی است که تا خُرد و خمیر نشود، امیدی به تقلیل چشمگیر این جُرم  همپایه و شاید فراتر از قتل  نباید داشت.

مرگ یکبار است ولی قربانیان تجاوز جنسی  و عزیزان آنان به انحای گوناگون  تا آخر عمر گرفتار عواقب آن هستند. برای التیام و مداوای جسم/روان زخم خوردۀ قربانی و سلامت جامعه،  تجاوزگر جنسی باید از پرده برون افتد.

آزادۀ آزاد  با نثری سهل و ممتنع در نوشتۀ " آزار جنسی من در کودکی، یک شرح حال کوتاه"  خاطرۀ دهشتناکی که در ده سالگی از توحش یک خویشاوند نزدیک، برادر مادرشان، داشته اند را شرح میدهند. باشد انتشار این تجربۀ تحمیلی هول انگیز فتح الباب و سرمشقی باشد برای قربانیان این توحش متداول تر آز آنچه گمان میشود.

کارا ترین سلاح وحوش تجاوزگر جنسی برای پنهان ماندن، فرهنگ و معیارهای غلط اجتماعی است  که بجای تشویق و ترغیب به افشای جُرم، قربانی را به سکوت وا میدارد که نتنها شرایط تداوم و افزودن بر شمار قربانیان را فراهم ساخته، بل،  نیاز به  آغاز سریع مداوای صحیح و طولانی مدت  قربانی را هم نادیده میگیرد.  

آزادگانی مانند آزاده آزاد که با داشتن عزت/ اعتماد نفس و شجاعت رشک برانگیز با انتشار تجربۀ خود تابو شکنی میکنند را باید قدر دانست و حلوا حلوا کرد. گندزدایی توحش تجاوزگران جنسی و امن و سالم سازی جامعه برای کودکان و بزرگسالان در گرو ایندست اقدامات آزادگان خیرخواه است.

آزاده آزاد؛ براستی نام با مسمایی داری.

دور نیست، رهایی اصلاً دور نیست.

"تنها حقیقت است که رهایی میبخشد"

تبریک