مرحوم ذبیح الله منصوری خدا رحمتش کناد. بزرگترین خالی بند یک صد سال  اخیر ایران بود. 99 درصد مطالبی را که در کتابهایش آورده  من درآوردی و خودش ساخته. در مورد  همین کتاب بالا یاد خاطره ائی از زنده یاد دکتر بهزادی مدیر با سابقه نشریه سپید و سیاه افتادم.

 ایشون  میگفتند که خود مرحوم هویدا  به زبان فرانسه تسلط کامل داشت و  کتابخوان بود.  از دفترش  با منصوری تماس میگیرند و خواهان نسخه اصلی کتاب به زبان  فرانسه می شوند.  منصوری چند روزی اونا را سر کار میزاره دست آخر هویدا یکی  از وزاریش را پیش منصوری می فرسته و میگه تا نسخه اصلی کتابو نگرفتی نیا. مرحوم منصوری مقر میاد که همه اینا  را خودش ساخته و  اصلا کتابی در فرانسه با مشخصاتی که اعلام کرده وجود ندارد

Mr. Moradi: what you say about Mr. Mansoori is not true. Please see the following links about the original French book:

Tamerlan par Marcel Brion

https://openlibrary.org/books/OL14269889M/Tamerlan.

https://www.goodreads.com/book/show/30304818-tamerlan

باز هم خدایش بیامرزد. ایشون در طول عمرش 1200 کتاب به اصطلاح ترجمه کرد. شاید  این کتابشون منبع یداشته اما اغلب ترجمه هایشان امانتداری را حفظ نکرده بوده. دقیقه نبوده اند. ایده ائ یرا گرفته و پروارنده بوده. ایساک آسیموف که هیچ کاری درزندگی جز نوشتن نداشت نتونسته بود این قدر بنویسه.

 خلاصه عرض کنم از تزانزیستور تا تیمور لنگ کتاب داره. ایشون حتی پایان نامه پزشکی سفارشی را نوشته اند. مرحوم منصوری در دوران حزب بازی بنا بر سفارش اساسنامه حزبی هم نوشته اند

برای اطلاعات بیشتر در باره کارهای مرحوم منصوری می تونید به خاطرات دکتر بهزادی مدیر سپید و سیاه که در اینترنت رایگان قابل داونلوده مراجعه کنید. مرحوم دکتر باستانی پاریزی  ایشون را " ستون خرگاه مطبوعات " می نامیدند. خلاصه  عرض کنم: خداوند  رحمتش کناد. روحش شاد.

پیداش کردم.عین مطلبی که بالا در باره علاقه مرحوم هویدا  به دیدن نسخه اصلی منم تیمور لنگ:

ماجرای معروف هویدا هم شبیه به همین است. علی بهزادی نقل می‌کند نخست‌وزیر وقت که از کتاب «منم تیمور جهانگشا» سرگذشت تیمور لنگ خوشش آمده بود که آن زمان به‌صورت پاورقی در مجله‌ی سپیدوسیاه منتشر می‌شد، از او نسخه‌ی اصل اثر را جویا شد تا آن را به فرانسه بخواند. باوجوداین، پس از پیگیری‌ها مشخص شد کل آنچه مارسل بریون به‌قلم آورده، جزوه‌ای ۳۰ صفحه‌ای است؛ در‌حالی‌که تا همان زمان ۶۰ شماره پاورقی از این اثر منتشر شده بود!

بهزادی در مصاحبه‌ی خود با اسماعیل جمشیدی گفته بود:

شگفت‌زده به منصوری گفتم اینکه بیش از یکی‌دو شماره پاورقی ما نمی‌شود؛ پس این پنجاه‌شصت هفته مطلبی چیست که شما در مجله نوشتید؟ خنده‌ای طولانی کرد؛ از همان خنده‌های مخصوص خودش. گفت: قربان وقتی حضرت مستطاب عالی این کتاب را از بنده خواستید، حدس می‌زدم وقتی آن را ببینید چنین حرفی خواهید زد. برای همین بود که آن را نمی‌آوردم. به‌قول فردوسی که «رستم یلی بود در سیستان / منش کردم آن رستم دستان». حالا هم صلاح نمی‌دانم آن را برای نخست‌وزیر بفرستید؛ چون حتما خواهد گفت همه مطالب ما اغراق‌آمیز است؛ ولی به سر مبارک یک کلمه از آنچه درباره‌ی تیمور نوشتم، خلاف واقع نیست.

  متن کامل در این لینک :

https://www.zoomit.ir/business/341172-zabihullah-mansouri/

 

Again, the original Tamerlan book in French is 382 pages, not 30 pages!

Your attack on Mansoori is not new, but on this book, it is not fair.

He was not a great writer, but was a hard working author and translator. I don't think that his books are 1,200 as you say, but perhaps all of his writings (from magazine articles to translations) can total to around a thousand.

History of literature contains many writers like him, who were paid by the page and even by the word-count, including some of the big-volume authors like Alexandre Dumas. It suffices to call him a mediocre author and move on; but to say that he was a fraud is not fair and not true.

Dear Prince Assadollah, good to read you.

As you may recall the motto of this media was “nothing is sacred” this is the reason I wish to criticize the said book translation process.

The original book had just around 382 as you said but small size, in translation he makes around 750 pages, big size.

If the late Mansouri translation had novel or roman even historical story, it was completely acceptable but “Translation” brings some obligations and must to do. The late Monsouri did not observe the ordinary rules in translation. God bless him.

As you remember R. Etemadi wrote a lot of popular books , nobody criticize them because  he called them  “ story” not translation although he got the ideas from French Media as it was usual in 1950-1970s  in Iran. Once again:

This is not a reliable translation. This book may use as an amusement tool in the train station  or airport to wait  and passing the time not a serious historical book about the “ Groom Timour” as we call him in Persian : “ Timour Gorkani”