یک نقشِ قدیمی‌ و گمنام از لحظه‌ای که کوروشِ بزرگ (بنیان‌گذار و نخستین شاه شاهنشاهی هخامنشی) واردِ شهرِ بابل (یک شهر اکدی بود که در سال ۱۸۶۷ قبل از میلاد توسط سلسلهٔ آموری در بین النهرین ایجاد شد) شد.

 در روز ۲۹ اکتبر سال ۵۳۹ پیش از میلاد، کوروشِ بزرگ وارد پایتخت شد و همچون یک رهایی‌بخش مورد استقبال قرار گرفت. گفته می شود که شاخه‌های نِی پیش پای او گُسترانده شد. شهر غرقِ صلح و آرامش بود. کوروش برای سراسرِ سرزمین‌های بابِل صلح را بشارت داده بود.

تصرف بابل نقطهٔ عطفی بود که باعث ایجاد تعادل بین قدرت‌های درگیر در آسیای غربی شد و به‌دنبال آن سلطهٔ بیشتر ایرانیان را بر شهرهای سوریه و فلسطین و نیز سواحل فنیقیه در پی داشت.

  پیامد دیگر تصرف بابل، بازگشت یهودیان تبعیدی در بابل؛ به میهنِ خود بود. در سال ۵۳۸ پیش از میلاد، کوروش اجازهٔ بازگشت این یهودیان به فلسطین را داد و رهبر یهودیان در اسارت را به‌عنوان فرماندار منطقهٔ یَهودیه منصوب کرد و همچنین دستور داد که معبدِ اورشلیم را بازسازی کنند.