آن هنگام که مادرت پیرتر می شود ؛

و چشم های گران بها و با ایمان او ،

زندگی را آن گونه که [ زمانی می دید ] نمی بینند ؛

زمانی که پاهایش فرسوده می گردند ،

و برای گام برداشتن نمی توانند او را یاری دهند ؛

در آن هنگام بازوانت را برای یاری او به کار گیر ،

با خوشی و سرمستی از او نگاهبانی کن ،

زمانی که اندوهگین است ،

بر توست که تا آخرین گام او را همراهی کنی ،

اگر از تو چیزی می پرسد ،

او را پاسخگو باش ،

و اگر دوباره پرسید ،

باز هم پاسخگو باش ،

و اگر دگربار پرسید ، دگربار پاسخش گو ،

نه از روی ناشکیبایی ، بلکه با آرامشی مهربانانه ،

و اگر تو را به درستی در نمی یابد ،

شادمانه همه چیز را برای او بازگو ،

ساعتی فرا می رسد ، ساعتی تلخ ،

که دهان او دیگر هیچ درخواستی را بیان نمی کند .