حشمت اله طبرزدی
فردا به زندان بر می گردم. یک سال از مرخصی ام گذشت. با این حساب از 8 سال حبس، 4 سال ان باقی مانده است. پیش تر نیز 7 سال زندانی بوده ام اگر چه از سال 78 تا کنون، سالی نبوده که در زندان نبوده باشم. امروز از دادستانی زنگ زدند و اعلام کردند که به زندان رجایی شهر بر گردم. همان گونه که بار ها گفته بودم به خاطر مادرم مرخصی به شرط سکوت را پذیرفتم و تا چند روز پیش نیز در سکوت بودم. اما شرایط مردم و کشور به گونه ای است که نمی توانستم به این سکوت ادامه دهم و سکوتم را شکستم. در این مدت یک سال که بیرون از زندان بودم فهم دقیق تری از جامعه به دست اوردم. متاسفانه حکومت مردم و کشور را به قهقرا برده و جنگ قدرت به شدت ادامه دارد و خودش نیز باید پاسخگو باشد. بخشی از اپوزسیون اما به دولت روحانی دل بسته و می گوید که این دل بستگی ناشی از نگرانی اش برای ایران و نگرانی از تکرار سرنوشت مردم سوریه و لیبی در ایران است. این جریان نیز به نحوی سرنوشت خود را به جمهوری اسلامی گره زده است. غربی ها امیدوار هستند که رژیم را با مذاکره به جامعه ی جهانی برگردانند و ان را ملزم به رعایت اصول قانونی از جمله حقوق بشر کنند. شرایط اقتصادی رژیم به گونه ای است که چاره ای جز طی این مسیر ندارد. من بعید نمی دانم که حکومت مجبور به طی این فرایند شود. اگر چه الیگارشی حاکم سرسختی نشان می دهد و نمی خواهد به راحتی تسلیم شود اما با توافقنامه ی ژنو گام اول را برداشت. دولتی که به خواست ملت تن نمی دهد، مجبور است به خواست قدرت های برتر تن بدهد. برای این که پیرو منطق زور است. در هر حال مسئله ی اصلی ما رهایی ملت از این شرایط و حاکمیت حقوق بشر و دموکراسی سکولار در این مرز و بوم است.اگرچه الیگارشی حاکم با همه ی قدرت دست و پا می زند تا این مسیر طی نشود اما راهی جز تن دادن به چارچوب های بین المللی ندارند. در عین حال اگاهی یافتم که جنبش سکولار دموکراسی خواهی روز به روز در حال گسترش است. با وجود محدودیت های تحمیلی بر من اما، از سوی شخصیت ها و تشکل های سکولار دموکرات ،تماس های زیادی با من گرفته شد که حاکی از رشد این جنبش و محبت عزیزان به این سرباز ازدی است و به نظر خودم علت برگرداندن من به زندان نیز اگاهی رژیم از این رشد و توجه و پویایی است.من عمیقا به جنبش باور دارم و خواهان حرکت ان حول خواسته های مرحله ای از جمله نه به اعدام و ازادی زندانیان سیاسی هستم.پرهیز از اختلافات که امری طبیعی است و توافق بر خواسته های مشترک، امری الزامی برای پیروزی مرحله ای و نهایی است. این جریان را الترناتیو جدی برای رهایی ملت می دانم.به این جنبش بپیوندید. اگرچه می دانم حضور من در بیرون، به نفع جنبش دموکراسی خواهی است. و اگر چه ترجیح می دادم در کنار خانواده و به ویژه مادر کهن سال و ستم دیده اما شیر زن و مهربانم باشم،اما بودن در کنار یاران زندانی و بودن در سنگر دیگر مبارزه یعنی زندان به من ارامش می دهد. به ویژه که می دانم این زندان اخیر موجب این می شود که کسانی نتوانند در مجامع جهانی دست به ریاکاری بزنند و مدعی شوند با امدن حسن روحانی وضعیت حقوق بشر در ایران بهبود یافته است. من مایل بودم چنین شود و البته می دانم الزام های تاریخی در شرایط کنونی رژیم را به عقب نشینی گام به گام وا خواهد داشت.اما تا ان زمان فاصله داریم. در وضعیت کنونی در سلامت کامل هستم و تا زمانی که شرایط خاصی بر من تحمیل نشود دست به اعتصاب غذا نخواهم زد. اما اگر اتفاق خاصی افتاد اگاه باشید که مسئولیت ان متوجه ی شخص خامنه ای و حاکمان است. یک بار دیگر از وکلای محترم می خواهم که شکایت من از سید علی خامنه ای که در سال 1390 و از درون زندان تقدیم شد را پیگیری و ان را جدی بگیرند. می دانم که با توجه به شرایط پیش رو و نقشی که این سرباز ازدی بر عهده دارد ،باید با خطرات جدی دست و پنجه نرم کنم و سلامت من تا حدود زیادی مرهون تلاش های همه ی مدافعان حقوق بشر خواهد باد. گسسته باد زنجیر استبداد-زنده باد ازادی-بر قرار باد دموکراسی حشمت اله طبرزدی/ دبیرکل جبهه ی دموکراتیک ایران و سخنگوی/ جنبش همبستگی برای دموکراسی و حقوق بشر در ایران. 15 /دیماه/1392/ خورشیدی.
هم میهنان گرامی! با درود های فراوان.
همان گونه که روز گذشته اعلام نمودم، فردی از طریق تلفن با من تماس گرفت و مدعی شد که از سوی دادستانی است و از من خواست تا ساعت 10 صبح امروز به اجرای احکام زندان رجایی شهر مراجعه نمایم. من نیز تصمیم قطعی داشتم امروز به زندان بر گردم و این تصمیم را نیز اعلام کردم. اما بنا به خواست خانواده و به ویژه مادر و همسرم و مشورت دوستان و اگاهان به امور حقوقی،در تصمیم خود تجدید نظر کرده و به زندان مراجعه نکردم.به ویژه که این احضار خارج از چارچوب های قانونی صورت گرفته و جنبه ی هراس انگیزی در بین خانواده داشته و نوعی ظلم مضاعف و زورگویی به شهروند به حساب می اید که باید با مقاومت مدنی به مقابله با ان می پرداختم.
می دانم که الیگارشی حاکم ،یا قدرت غیر پاسخگو، دست از سر شهروندان بر نخواهد داشت و همان گونه که یکی از نمایندگان اصول گرایی مجلس اسلامی، نیز بیان داشت، قوه ی قضاییه به قوه ای غیر مستقل تبدیل شده که به زعم ایشان از اقدامات ان بوی استبداد می اید و به باور من ،این قوه بهانه ای برای سرکوب شهروندان بوده و هست.
از دیگر سو شاید انتظار از دولت روحانی در عمل به وعده های انتخاباتی و دفاع از حقوق شهروندان در برابر متجاوزان به حقوق ملت و عدم سکوت و بی مسئولیتی در برابر نقض سیستماتیک حقوق بشر از سوی باند قدرت غیر پاسخگو ، بیهوده باشد. بر همین پایه ، به مبارزات خود و اگاهی ایرانیان عزیز و پشتیبانی شخصیت ها و نهاد های حقوق بشری و سیاسی و اجتماعی ،دلگرم خواهم بود و متناسب با بر خورد های زور گویانه ی گروهی که خود را در تجاوز به حقوق شهروندان خود مختار می دانند،واکنش نشان خواهم داد.
می دانیم که قدرت غیر پاسخگو که کشور را به جهنمی برای مردم و به ویژه کوشندگان مخالف و منتقد سیاسی و حقوق بشری ، و دگر باشان مذهبی و منتقدین اجتماعی، تبدیل نموده( که شاید به این لحاظ پس از کره ی شمالی، در جهان رتبه ی دوم را داشته باشد)، در تلاش است که به همگان اعلام کند که تسلیم هسته ای لزوما به مفهوم دست برداشتن از نقض سیستماتیک حقوق بشر نیست. و می دانیم که بنا دارند میزان فشار بر ما را تا ان جا افزایش بدهند که استانه ی تحمل را پایین اورده تا مجبور به سکوت یا فرار از کشور بشویم . اما،باور داریم این دوره ی پر مخاطره و سخت را نیز پشت سر خواهیم گذاشت. همان گونه که پیش تر نیز بیان داشتم ، حکومتی که در تداوم حیات خود به کمک کشور های بزرگ غربی نیازمند بوده و این نیاز را در تسلیم نامه ی ژنو به زبان اورده است،امکان زیست خود مختار و نقض فاحش و سیتماتیک حقوق بشر ،همچون گذشته را به صورت بلند مدت نخواهد داشت. اگر چه قدرت های بزرگ، منافع ملی خود را در اولویت می دانند اما ساز و کار کلی حاکم بر کشور ها در عصر کنونی، ان ها را ملزم به اعمال سیاست های باز دارنده علیه کشور های ناقض حقوق بشر در قرار و مدار های بین المللی خواهد کرد.
خواست کنونی ما، نه به اعدام، ازادی کلیه ی زندانیان سیاسی و نگرانی شدید از وضعیت معیشتی مردم است. بیرون از زندان یا درون زندان، این خواسته ها را فریاد خواهیم زد و همه ی طبقات اگاه و تشکل ها و شخصیت های دموکراسی خواه را حول دستیابی به این خواسته ها دعوت به اتحاد خواهیم کرد.
گسسته باد زنجیر استبداد-زنده باد ازادی-برقرار باد دموکراسی-
حشمت اله طبرزدی/ دبیر کل جبهه ی دموکراتیک ایران
و سخنگوی جنبش همبستگی برای دموکراسی و حقوق بشر در ایران.
16/دیماه/1392/ خورشیدی.