شعر «آتش یزدان» از کتاب «قیام» اثر نیما شهسواری، فریادی است علیه شکنجه، اعدام و ساختارهای قدرتی که حیات را به بند می‌کشند. این اثر با نقد صریح تزویر و ستم نهادینه، از «آتش طغیان» انسانی می‌گوید که در برابر تخت قدرت سر خم نمی‌کند. موسیقی این اثر با بهره‌گیری از هوش مصنوعی تولید شده تا پیوندی میان ادبیات انتقادی و تکنولوژی مدرن برقرار کند.