اصلا قرار نبود که اینجوری بشود؛ انقلاب شکوهمند ما ماهیت ملی و ضددیکتاتوری داشت... هدف این بود که آثار هنرمندان خودمان زیر تیغ سانسور ساواک شاه نرود... نظر این بود که هنر زیبای ملی به مردم عرضه گردد... آرزو داشتیم که بجای زورچپون کردن باله فندق شکن به تماشاگرهائی که برای پز دادن الکی و چشم‌همچشمی کردن های سخیف میرفتند به تالار رودکی، هنر مردمی، فراگیر شود... حیف... یادم نمیرود آن روزی را که جماعت حزب‌اللهی یه سرکردگی یه آخوند ریختند توی تالار و اولین کارشان این بود که صحنه را با آب شستند که یعنی خیر سرشان، دیگر نجس نباشد... که باعث سوختن موتور شد و صحنه دیگر نمیچرخید... همان بیشعورها هنوز هم گلوگاه هنر مملکت را در چنگ دارند... راه مسالمت‌آمیزی در پیش رو نداریم... درگیری تمام عیار و قهرآمیز نظامی، تنها راه نجاتست... اگر آدم باشیم، تالار رودکی را بر ویرانه های وحدت دوباره خواهیم ساخت...