دختران کوروش، پوشیده در ردای عزت و وقار، در دل سنگ‌نگاره‌ها، جایگاه خویش را داشتند. در کنار ستون‌های سر به فلک کشیده و استوار، نیروی خاموش آنان، نگاهبان تالار شاهی بود. نه تنها سایه‌هایی پنهان در پسِ پرده بودند، که اندیشه‌ای تیز و روحی پیروز داشتند. بر لوح‌های گلین، فرمان‌هایشان هویدا بود، و بر املاک پهناورِ گردِ تخت سلطنت، حکم می‌راندند. سیراب از چشمه حیات‌بخش آناهیتا، آنان تار و پود رؤیای شاهنشاهی را بافتند. مادرانِ شاهان، ملکه‌های سرزمینِ خورشیدِ تابان، که تداوم این دودمان را تضمین کردند. گرچه شکوهِ آپادانا به خاک بدل شد، اما ما یاد آنان را گرامی می‌داریم، چنان که باید. ای زنان نجیبِ عصر طلایی پارس، شما فصلی حیاتی بر صحنه‌ی تاریخ هستید.