بمباران شده‌ام

       در خواب‌هایم و این جا

جز من

           بازمانده‌ای نیست.

سقف آسمان ریخته

بر سر و رویم

       رگبار نفت می‌بارد

و لباس عزا

        بر تنم می‌پوشاند.

در رویا من

آمده بودم نوروز را

            در خانه مادری باشم 

اما در این خراب‌آباد نه

         خانه‌ای مانده و نه مادری.

تهران و همه شهرها

زیر نقشه خوابم

            دفن شده‌اند             

کوچه‌های کودکی‌ام و همه‌

مکان‌های آشنا

               مشتی آوارند.

خویشی نمانده که در هوایش

                                   نفس بکشم

حتی هم‌وطنی

          که عزا بگیرد برای یک ایران

هم‌راه من که نمی‌دانم

در انفجارِ خون و جنون

                  چرا هنوز زنده‌ام.

و چرا حالا

که کسی یا چیزی باقی

                  نمانده که برایش زندگی کنم

حتی داربستی    

             پیدا نمی‌کنم تا خود را     

از آن بیاوزیم و روحم

                           آزاد شود      

از تنِ زخمی این خواب

تا در بیداری تبعید

از وطن و از مادر

و از یک ایران هم‌وطن

که هنوز میان خرابه‌ها

            پرچم نوروز را

بالا نگه داشته‌اند

                   خبر بگیرم.

________________________________________________________

نیلوفر شیدمهر

۲۲ اسفند ۱۴۰۴