برای هفتمین بار مردم خود خسته ایران باز دو باره سرشان را به در سرد و سنگین اشقالیون آشقال شکستند تا به شماره مخصوص این دفعه (یعنی ۲۰۰۰؟) رسیدند. و وقطی آن شماره با باروت معدن ایرانی و گلوله ساخت ذوب آهن ایرانی کار خودش را کرد و نکته را ضبت کرد این بار هم مثل دفه های دیگه بازی را ۲۰۰۰ \۲۵۰۰ به ۱۳۷ باختیم.

وقط نشد رضا پهاوی چمدان لوی ووتانش رو جمع بکند و طبق تبلیغاتش به ایرن برگردد که از داخل ایران چیزی که حالا  کاملا معلوم است کرمش را بریزد.

انشالا دفعه دیگر.

این دفه هم مثل دفه های گذشته دولت گند بوی اسفند دیر جمبید ولی مثل الاق خری که هست با پای شمرده باز این دفه هم از کنار دره راه لامصبشو طی کرد تا به آنجا برسد. حالا هر کجا آنچا هست کسی نمی داند. 

باز هم این دفه مثل ک- شعرهای هفت خوان دیگر ایرانی کمی نزدیکتر به آزادی از زهرمار اسلام ولی هنوز کاملا دور از آزادی مطلق پا برداشت ولی باز به نیمه راحتی این بار هم کنف شد و قلم شد. ولی کور نخواند. 

انشالا دفعه دیگر. 

چیزی بعد از هفت بار یاد گرفتیم؟ خیلی اما خبر خوب نیست. آن چه که کاملا واضح هست این است که وقطی ایرانی با هم زیر نیرو خودشان می جنبند امکانات زیاد است. ولی تا ایرانی معکس می کند و منطضر وا می ایستد تا کمک نا خواسته برسد همه چیز به هم می ریزد و در همان موقع هست که همه چیز خراب می شود و به گه می رود. 

این بار حرکت مقاومت مردم با انتضار آقا رضا و داعی دونالد خنثا شد. کدامشان قرار بود چه کار کنند و چه گونه به مقاومت این بار کمک کنند باعث شد وقط عمل طول بکشد و به بال کرگدن دولت باد بدهد که کاری که همی شه می کند را باز هم این دفعه بکند و با ذوق همی شگی اش بشیند به سفره لاش خوریش.

نه آقا این جوری چیزی عوض نمی شه. با راه پیمایی و شعارهای باحال توی خیابان ترامپ چیزی عوض نمی شود. عاقبتی به درد بخور از دست ایرانیهای خوش قلب ولی همچنین مقیم خانه های چوبی راحطشان خارج به دست ایرانی مقیم آپارتمان های لکه دود گزاوعیلی سیمانی بدبختستان نمی رسد. 

باز این دفه مثل دفه های دیگر درسی که دیگه همه حفض شدند همان درس هست. رهبر  علکی خود ساخته و سردار کادر الاقی جناب حیوان خامنهه ای در واقه خطی الاهی ندارد و کوزه اش کاملا خالی است و شمع ضریفی هست که باید فوتش کرد تا خاموش بشود. همین. حالا هر جوری که بتوانیم با هم یک فوت بزنیم سوعال اصلی آن است.

انشالا دفعه دیگر.