خالی

        افتاده بودم

در مرور سالیان

        تخلیه‌ام کرده بودند

انگار اعضایم

اثاثیه باشند

       و من خانه‌ای متروکه.

قلبم را تنها

    جا گذاشته بودند

ساعتی که کار نمی‌کرد

        وامانده بر دیوار سینه‌ام.

مدت ها گذشت

کسی به سراغم نمی‌آمد

من همچنان افتاده

          اسکلتی بی در و پیکر

که به جای نفس

              از سکوت پر و خالی می‌شد.

حتی وقتی باد و باران

     به تازیانه‌ام می‌گرفتند

سینه‌ام از درد

           خس و خسی هم نمی‌کرد.

بعد آن دو شب

یک‌باره آوردند

      با کامیون‌ها

تا پرم کنند

آن دو شب پس از

         رگبار شدیدی که در گرفت.

اعضایم را

    در کیسه‌های سیاه

آورد بودند

  پیدا بود با شتاب

بسته‌بندی کرده بودند

        تا با شتاب خالی کنند داخلم

و برخی بیرون: در کوچه و حیاط و خیابان

و پرم کنند

از اعضایی که به دردشان نخورده بود

                               شکسته، دریده، خرد شده.

دیگر جای نفس کشیدن نبود

      انگار من نفسی داشته باشم

حتی قبل این که تا خرخره

پر شوم

     و قلبم از جا کنده شود

و مثل خودم بیافتد

و زیر خروار اعضایم

             در خون بتپد.

بتپد؟

یعنی باز داشتم می تپیدم؟

         باز به راه افتاده بودم؟

باز زنده شده بودم

        در شدت خفه گی؟

                ______________________________________________________

نیلوفر شیدمهر

۱۱ بهمن ۱۴۰۴