We Are Aching

Majid Naficy

We are aching
In the confines of our homes
When the men in masks on the street
Are hiding for us.

The cars remain unwashed
The buildings unfinished
The strawberries unpicked.

Who will mow the lawns?
Who will put the babies to sleep?
Who will clean the elderly?

Our children no longer go to school
And our partners do not return home.
They are kept in prison
Or deported to faraway lands.

We must get out of our homes
And take back the streets
So that the city rises in one voice
Shouting the pain of its immigrants.

        July 6, 2025

درد می‌کشیم

مجید نفیسی

درد می‌کشیم
در خلوت خانه‌هامان
وقتی نقابداران در خیابان
در کمین ما نشسته‌اند.

ماشین‌ها ناشسته مانده‌اند
ساختمان‌ها ناتمام
و توت‌فرنگی‌ها ناچیده.

چه کسی چمن‌ها را خواهد زد؟
چه کسی نوزادان را خواهد خواباند؟
چه کسی سالمندان را خواهد شست؟

کودکان ما دیگر به مدرسه نمی‌روند
و همسرانمان به خانه باز‌نمی‌گردند.
آنها به زندان افتاده
یا به سرزمینهای دور تبعید شده‌اند.

باید از خانه درآئیم
و خیابانها را پس بگیریم
تا شهر یک صدا برخیزد
و درد مهاجران خود را فریاد کند.

        ششم ژوئیه دوهزار‌و‌بیست‌و‌پنج