به یاد فریدریش کارل آندرئاس ـــ ایرانشناس و شرقشناس اهل آلمان بود. وی در بسیاری از زمینههای زبانهای ایرانی باستان کار کرد و به نظریه سنت اوستا پرداخت، اما تخصص او رمزگشایی نسخههای خطی و کتیبهها بود.
و بر چندین نسل از ایرانشناسان مانند کای بار، آرتور کریستنسن، برنهارد گایگر، والتر برونو هنینگ، پائول هورن، ولفگانگ لنتس، هرمان لومل و اسکار مان تأثیرات تعیینکنندهای گذاشته بود. از جملهٔ تأثیرات بنیادی او این بود که زبانهای ایرانی میانه «اشکانی» و «ساسانی» را گویش دانست، حال آنکه تا پیش از آن تصور میشد که «اشکانی» و «ساسانی» دو زبان مستقل از یکدیگرند.
او با کار بر قطعات مانوی یافتشده در تورفان، به سرعت آن متون نوشتهشده به زبان اشکانی (که او آن را «گویش شمالی» نامید) را جدا کرد و «گویش پهلوی» دیگری را به عنوان زبان سغدی معرفی کرد. حتی زمانی که ایدههای او بعداً اصلاح شد، این نظرات نقطه شروع مهمی برای تحقیق در این زمینه بودند و ترجمههای او از نوشتههای تورفان بخشی از مبنای بحث را فراهم کرد.
مطالعات او بر روی اوستا منجر به انتشار یکی از معدود آثار او (با همکاری یاکوب واکرناگل) یعنی ویرایش و ترجمهٔ پنج گات اول (یسنای ۲۸–۳۲) شد. پیشنویس ترجمهها و یادداشتهای او برای بیشتر گاتاهای باقیمانده، (یسنای ۴۳–۵۱)، اندکی پس از مرگ او توسط لومل در آثارش مورد استفاده قرار گرفت.
آندرئاس در ۴ اکتبر ۱۹۳۰ میلادی درگذشت.
بسیار جالب و آموزنده! در ضمن می خواستم اضافه کنم که او همسر لو سالومه هم بود. لو سالومه یک شخصیت واقعی است که در کتاب « وقتی که نیچه گریست» داستان کامل زندگی او آمده . زنی بسیار زیبا و خارق العاده که بیشتر مردان معروف زمانش نظیر نیچه، فروید، راینر ماریا ریلکه دل در گرو عشق او داشتند و پیشنهاد ازدواج به او داده بودند ولی او استقلال شخصی اش را بیش تر دوست داشت، تا سرانجام که به کارا آندریاس جواب موافق داد و تا مرگ آندریاس آن ها با هم زندگی کردند.