وقتی خیابان‌ها خونی است، جشن و سرگرمی معنایی ندارد. ماندن و حضور، اگر به بهای عادی‌سازی جنایت باشد، فضیلت نیست؛ همدستی است. مردم نگفته‌اند هنر تعطیل شود؛ می‌گویند وسط کشتار جشن نگیرید. صندلی‌های خالی سینماهای جشنواره فحش نیستند، تهدید نیستند؛ یک «نه» مدنیِ بلندند. سیاست مردم گاهی نه با حضور، که با غیبت شکل می‌گیرد؛ غیبتی که از هر فریادی بلندتر است. وقتی مردم به تماشای فیلم‌ها نمی‌آیند، فیلم‌های این جشنواره قرار است برای چه کسی نمایش داده شوند؟

کامبیز حسینی در «برنامه» به این موضوع می‌پردازد.