م‌میهنان عزیزم، چهل‌وهفت سال مبارزه‌ی شجاعانه‌ی شما در راه آزادی ایران، امروز بیش از همیشه به پیروزی نزدیک است. جمهوری اسلامی با کشتار بی‌سابقه‌‌ی مردم بی‌دفاع و حمایت بی‌پایان از تروریسم جهانی، راه دیگری را جز مداخله‌ی نظامی بشردوستانه برای ملت صلح دوست ایران باقی نگذاشت؛ ملتی که سالها از حق یک زندگی عادی محروم شده است. کشته شدن حقیرانه‌ی علی خامنه‌ای، تسکینی بود بر بخشی از رنج‌های عمیق‌مان اما پایان مبارزه نیست. ما هرگز فراموش نمی‌کنیم که مسیر رسیدن به آزادی را، مدیون خون پاک‌ فرزندان ایران، زنان و مردان شریف و آگاه در بند و خانواده‌های دادخواه رنج‌دیده هستیم. در این روزها آنچه قلبم را به عنوان یک مادر بیش از همه فشرد، دیدن اشک و دلتنگی کودکان معصوم و زیبا بود بر سر مزار پدر یا مادرشان. اما همان کودکان با سخنرانی‌های پرقدرت و پر از امیدشان، نور در دلم روشن کردند؛ سخنرانی‌هایی که نه نمادین، بلکه ضامن حقیقی آینده‌ی درخشان ایران است. در این لحظات تاریخ‌ساز، قلبم در گوشه‌گوشه‌ی ایران با شما هم‌میهنانم، به‌ویژه خانواده‌های بزرگوار جاویدنامان راه آزادی‌ست. باور دارم که با امید، همبستگی و اراده‌ی آهنین شما، آزادی ایران به‌زودی به دست خواهد آمد. پاینده ایران، یاسمین پهلوی My dear compatriots, Your forty-seven years of courageous struggle on the path to Iran’s freedom are today closer to victory than ever before. The Islamic Republic, through its unprecedented killing of defenseless people and its endless support for global terrorism, left no path other than humanitarian military intervention for the peace-loving nation of Iran—a nation that for years has been deprived of the right to a normal life. The humiliating killing of Ali Khamenei was a balm for part of our deep suffering, but it is not the end of the struggle. We will never forget that the path to freedom is indebted to the pure blood of Iran’s children, to the honorable and awakened women and men held hostage by this regime, and to the grieving, justice-seeking families who have endured such suffering. In these days, what pressed upon my heart most of all, as a mother, was seeing the tears and longing of innocent and beautiful children at the graves of their father or mother. Yet those very children, with their powerful and hope-filled speeches, lit a light in my heart—speeches that are not symbolic, but the true guarantee of Iran’s bright future. In these history-making moments, my heart is with you, my compatriots, in every corner of Iran—especially with the noble families of the eternal ones on the path of freedom. I believe that with your hope, solidarity, and iron will, Iran’s freedom will soon be achieved. Long live Iran. Yasmine Pahlavi