۳۵  سال است که باورمندان به دین بومی ایرانی بهائیت که اومانیست،  بی آزار و سودمند است و جز خوش نامی برای ایران و ایرانی در اقصی نقاط جهان مرتکب خطای دیگری نشده در کشور خود از دید حاکمان "نجس" محسوب میشوند.

بهائیان اگر شانس آورند که بقتل (اعدام) نرسند،  اسیر یا اموالشان مصادره نشود،  از تحصیل محروم و حتی اجازه همسفرگی با دیگر ایرانیان را ندارند.

غرض از این نوشته کوتاه ذکر مصیبت نیست، بل، طرح درخواستی برای یافتن راه حل یک مشکل دیگر است که گریبان این ایرانیان "نجس" را گرفته است.

بتازگی حملات و تخریب گورستان های بهائیان دوباره شدت یافته است.

سئوال:

ایرانیان "نجس" با اجساد اموات خود چه کنند؟

دور نیست؛ رهایی اصلاً دور نیست.

"تنها حقیقت است که رهایی میبخشد"

تبریک

عکس بالا؛ دستخط "رهبر"